شما هنگام سختی دعا می‌کنید و در هنگام فقر و نیاز،
               زبان به نیایش می‌گشایید.
                                   کاش در روزگار نعمت و شادی نیز دعا می‌کردید.
         زیرا، حقیقت دعا جز این نیست که شما هستی خویش را،
                                  در اثیر آسمانی و اکسیر زندگی گسترش می‌دهید.

اگر برای نیل به شادی دعا می‌کنید
        و ظلمات غمهای خویش را به آسمان می‌فرستید،
                     شادی شما نیز باید نور صبحگاه قلبتان را در فضا پخش کند.
        و اگر هنگامی که روحتان شما را به دعا می‌خواند
                    کاری جز گریه نمیتوانید کرد،
                               روحتان باید شما را چندان بدین گریه برانگیزد
                  و چندان پافشاری کند تا بتوانید با خنده و شادی به آستان دعا روید.

وقتی دعا می‌کنید شما به معراج می‌روید
       و با همه کسانی که در آن دم به دعا نشسته‌اند،
                              دیدار می‌کنید و جز آنان که دعا می‌کنند
                                                           کسی را زیارت نخواهید کرد.

من نمی‌توانم شما را دعایی بیاموزم و کلماتی تعلیم کنم که
             بدان خدا را نیایش کنید.
                         خداوند به کلمات شما گوش نخواهد کرد،
       مگر آن کلمات را خود بر زبان شما جاری کند.

و من نمی‌توانم دعای دریاها و جنگلها و کوه‌ها را به شما تعلیم دهم.
               اما شما که از کوه‌ها و دریاها و جنگلها زاده شده‌اید،
                                          می‌توانید دعای آنها را در قلب خود بیابید.

اگر در آرامش شب گوش فرا دارید، صدای آنها را در سکوت خواهید شنید که :
           " ای پرودگار ما، ای نفس در پرواز ما،
                       این خواست تو است که در ما می‌خواهد.
                                این آرزوی تو است که در ما آرزو می‌کند.
                                      این شوق تو است که شبهای ما را روز می‌گرداند.
           شبهایی که از آن توست و روزهایی که ملک توست.
                        ما نمی‌توانیم چیزی از تو بخواهیم،
           زیرا تو نیازهای ما را نیک می‌دانی پیش از آنکه نیازها در ما زاده شود.
                       نیاز حقیقی ما تویی و اگر تو خود را بیشتر به ما دهی
                                                                  همه آرزوهای ما را برآورده کرده‌ای. "

                                                                                  " جبران خلیل جبران "

ماه رمضان، ماه روزه‌داری است و نماد دوران آمادگی برای رستاخیز زندگی و زیبایی تازه‌ای در دنیای شخصی ماست.

روزه‌ای که باید بگیریم پرهیز از خاطرات منفی گذشته، بخل و کینه، نفرت و انزجار، انتقاد نامعقول، بی‌عدالتی، آزار و اذیت و هرگونه ناهماهنگی دیگر است.

بیایید در ماه مبارک رمضان افکار منفی و مخرب را به ذهن و جانمان راه ندهیم و به خداوند نزدیک شویم.

ماه مبارک رمضان، ماه پالایش عاطفی و استجابت دعا بر شما مبارک.

اول از همه برایت آرزو میکنم که عاشق شوی ،
               و اگر هستی ، کسی هم به تو عشق بورزد ،
                        و اگر اینگونه نیست ، تنهاییت کوتاه باشد ،
                                  و پس از تنهاییت ، نفرت از کسی نیابی.
          آرزومندم که اینگونه پیش نیاید......
    اما اگر پیش آمد ، بدانی چگونه به دور از ناامیدی زندگی کنی.

برایت همچنان آرزو دارم دوستانی داشته باشی ،
     از جمله دوستان بد و ناپایدار......
              برخی نادوست و برخی دوستدار.....
      که دست کم یکی در میانشان بی تردید مورد اعتمادت باشد .
                    و چون زندگی بدین گونه است ،
برایت آرزو مندم که دشمن نیز داشته باشی.....
                    نه کم و نه زیاد ..... درست به اندازه ،
        تا گاهی باورهایت را مورد پرسش قراردهند ،
            که دست کم یکی از آنها اعتراضش به حق باشد.....
                     تا که زیاده به خود غره نشوی.

و نیز آرزو مندم مفید فایده باشی ، نه خیلی غیر ضروری.....
           تا در لحظات سخت ،
             وقتی دیگر چیزی باقی نمانده است،
                    همین مفید بودن کافی باشد تا تو را سرپا نگاه دارد.

همچنین برایت آرزومندم صبور باشی ،
            نه با کسانی که اشتباهات کوچک میکنند.....
                                       چون این کار ساده ای است ،
بلکه با کسانی که اشتباهات بزرگ و جبران ناپذیر میکنند.....
               و با کاربرد درست صبوریت برای دیگران نمونه شوی.

و امیدوارم اگر جوان هستی ،
             خیلی به تعجیل ، رسیده نشوی.....
                  و اگر رسیده ای ، به جوان نمائی اصرار نورزی ،
                     و اگر پیری ،تسلیم نا امیدی نشوی...........

چرا که هر سنی خوشی و ناخوشی خودش را دارد و لازم است
                                                بگذاریم در ما جریان یابد.

امیدوارم سگی را نوازش کنی ، به پرنده ای دانه بدهی و به آواز یک
          سهره گوش کنی ، وقتی که آوای سحرگاهیش را سر میدهد.....
                     چراکه به این طریق ، احساس زیبایی خواهی یافت.....
                                                                   به رایگان......
امیدوارم که دانه ای هم بر خاک بفشانی .....
                         هر چند خرد بوده باشد.....
          و با روییدنش همراه شوی ،
                    تا دریابی چقدر زندگی در یک درخت وجود دارد.

به علاوه امیدوارم پول داشته باشی ، زیرا در عمل به آن نیازمندی....
و سالی یکبار پولت را جلو رویت بگذاری و بگویی:
                                                         «این مال من است «،
        فقط برای اینکه روشن کنی کدامتان ارباب دیگری است !

و در پایان ، اگر مرد باشی ،آرزومندم زن خوبی داشته باشی.....
                و اگر زنی ، شوهر خوبی داشته باشی ،
                        که اگر فردا خسته باشید ، یا پس فردا شادمان ،
                باز هم از عشق حرف برانید تا از نو بی‌آغازید.....

اگر همه اینها که گفتم برایت فراهم شد ،
                     دیگر چیزی ندارم برایت آرزو کنم .............

" ویکتور هوگو"                                                                                   

کار ما نیست شناسایی راز گل سرخ ،

کار ما شاید این است

که در افسون گل سرخ شناور باشیم.